در گذشته بخش اول مقاله بررسی اثرات جایگذاری ایمپلنت بلافاصله پس از کشیدن دندان را در بخش دانستنی‌های علمی مرکز لابراتوار پروتز دندان لترال قرار دادیم. در این مقاله می‌خواهیم بخش دوم این مقاله را قرار دهیم. برای مطالعه بخش اول این مقاله از لینک زیر استفاده کنید. با ما همراه باشید.
بررسی جایگذاری ایمپلنت بلافاصله بعد از کشیدن دندان (بخش اول)
در یک مطالعه حیوانی که به صورت گزارش ارائه گردید کاربرد غشاء کلاژن Cross – Linked که مدت جذبش در بافت 8 تا 7 هفته افزایش یافته بود در مکان‌های کشیده شده دندانی و پس از جایگذاری ایمپلنت فوری به ارزیابی گذاشته شده بود. نتایج این مطالعه نشان داد در مواردی که از غشاء و DFDBA استفاده گردید، Bone Fill به مراتب بیشتر از نمونه‌هایی بود که از غشاء و DFDBA استفاده نشده بود. در این مطالعه چون علاوه بر غشاء از DFDBA هم استفاده کرده بودند بایستی میزان تاثیر غشاء در یک مطالعه دیگر به ارزیابی گذاشته می‌شد. به علاوه در استفاده غشاءهای قابل جذبی مانند کلاژن هنوز مسائلی از قبیل انتقال عفونت و آنتی ژنیسیته جای بحث دارد.
از طرفی چون در مطالعات دیگر از مواد مختلفی از قبیل DFDBA , HA و حتی استخوان اتوژن برای پر کردن فاصله بین ایمپلنت و دیواره‌های استخوانی استفاده کرده بودند و نتایج آنها نشان داده بود که اگر چه این مواد، فاصله را به خوبی پر می‌کنند ولی چون جایگزینی آنها با استخوان بصورت ناچیزی صورت می‌گرفت، بنابراین نمی‌توانستند به اسئواینتگریشن کمک کنند. به همین دلیل بر آن شدیم تا در این مطالعه از هیچگونه ماده پر کننده فضا استفاده نکنیم تا لخته خونی و بافت جوانه‌ای تشکیل شده با منشاء استخوانی بتواند با منشاء طبیعی روند ترمیم را طی کرده و استخوان زنده تازه تشکیل شده در تماس مستقیم با ایمپلنت قرار گیرد و اسئواینتگریشن به وقوع بپیوندد.
نتایج مطالعه ما نشان داد که تمامی ایمپلنت‌ها به طور کلینیکی اسئواینتگریت شدند و تغییرات عمق دیفکت بین اولین و دومین مرحله جراحی بطور متوسط 5/3 میلیمتر و به درصد قریب به 90% بهبودی به دنبال داشت. این تغییرات در عرض دیفکت بین اولین و دومین مرحله جراحی بطور متوسط 2 میلیمتر و 6/94% بهبودی نشان می‌داد.
نتیجه گیری که از این مطالعه بدست آمد این بود که هرچه عرض و عمق اولیه دیفکت بیشتر بود، میزان پر شدن دیفکت اگر چه از نظر عددی قابل توجه بود اما از نظر درصد کاهش می‌یافت. همچنین مشخص گردید که از بین عوامل ابتدایی کار، موثر بر روی عرض دیفکت در انتهای مطالعه، تنها دو متغیر عرض اولیه دیفکت و فاصله اولیه کرست تا کاوراسکرو رابطه معنی داری با این متغیر در انتهای مطالعه به نمایش گذاشته و در بین عوامل ابتدایی کار موثر بر روی عمق دیفکت در انتهای مطالعه، تنها عمق اولیه دیفکت بود که با این متغیر رابطه معنا داری داشت.
اما مسئله ثبات اولیه که قبلا به عنوان یکی از شرایط مهم ایجاد اسئواینتگریشن در ایمپلنت‌ها معرفی شده، با این مطالعه مورد تردید قرار گرفت.
در این مطالعه مشخص گردید در مکان‌هایی که ایمپلنت از ثبات اولیه برخوردار نبود، میانگین عمق باقیمانده در جراحی مجدد بیشتر بود، 8/0 میلیمتر در برابر 2/0 میلیمتر که از نظر آماری نیز معنی دار بود و از طرفی اثر این فاکتور روی عرض دیفکت باقیمانده اگرچه از نظر عددی قابل توجه بود اما از نظر آماری معنی دار نبود و اثر این فاکتور روی فاصله کرست تا کاوراسکرو از نظر میانگین عددی در مواردی که ثبات اولیه ایمپلنت وجود نداشت 7/0 میلیمتر و در مواردی که این ثبات وجود داشت این میانگین به 07/0 میلیمتر می‌رسید که از نظر آماری معنی دار نبود.
بنابراین با توجه به نتایج حاصل از این مطالعه به نظر می‌رسد که وجود ثبات اولیه در هنگام جایگذاری ایمپلنت از دو جنبه تاثیر روی عمق نهایی دیفکت دور ایمپلنت و فاصله کرست تا کاوراسکرو (تحلیل استخوان کرستال) مهم باشد، معذالک مانعی برای اسئواینتگریشن این نوع سیستم‌های ایمپلنت تلقی نمی‌گردد. از طرف دیگر بررسی‌های رادیوگرافی به عمل آمده در ابتدا و انتهای مطالعه نیز اسئواینتگریشن را به طور رادیوگرافی تایید نمود.
در خاتمه متذکر می‌گردد از آنجایی که اسئواینتگریشن یک پدیده وابسته به زمان بوده و با زمان بر میزان آن افزوده می‌گردد بر آن شدیم تا مدت زمانی را بین Resorption موقتی پروتزهای ساخته شده برای این ایمپلنت‌ها در نظر بگیریم که بایستی به طور جداگانه در مطالعه‌ای به ارزیابی گذاشته شود.
امکان جایگذاری ایمپلنت‌های فوری در محل‌های کشیده شده دندانی با سیستم Dyna وجود دارد و این مزیت ایمپلنت‌های H.A coated را نشان می‌دهد
استفاده و جایگذاری ایمپلنت‌های فوری در محل‌های تازه کشیده شده می‌تواند از تحلیل پیشرونده ارتفاع و پهنای استخوان آلوئول که معمولاً پس از کشیده شدن دندان آغاز می‌گردد جلوگیری نماید.
در مطالعه حاضر مدت زمان انتظار برای وقوع استئواینتگریشن برای فک بالا یا پایین مطابق مدت زمان توصیه شده در مورد ایمپلنت‌های غیر فوری بود. وقوع اسئواینتگریشن کلینیکی در کلیه ایمپلنت‌های مورد استفاده در مطالعه ما نشان می‌دهد که مدت زمان مزبور (4-3 ماه برای فک پایین و 6-4 ماه برای فک بالا) برای ایمپلنت‌های فوری نیز کافی به نظر می‌رسد.
در این مطالعه مشخص گردید که اگر چه وجود ثبات اولیه در عمق نهایی دیفکت و فاصله کرست تا کاور اسکرو در انتهای مطالعه اثر مهم و معناداری بر روی پارامترهای ابعادی دیفکت باقیمانده در اطراف ایمپلنت دارد اما ممکن است مانعی برای اسئواینتگریشن حداقل در این نوع ایمپلنت‌ها تلقی نگردد. البته در دوره ترمیم باید از وارد آمدن سنیرو به فیکسچر اجتناب ورزید.
این مطالعه نشان داد که اگر از مواد پرکننده فضا در دیفکت‌های دور ایمپلنت استفاده نگردد امکان ترمیم به نحو مطلوب وجود خواهد داشت چرا که پدیده Osteogenesis با منشا سلول‌های استخوان ساز خودی امکان پذیر بوده و بر مواد پیوندی ارجحیت دارد.
مطالعه فوق نقش مثبت غشا بیولوژیک بافت همبند در کمک به رژنریشن مطابق با اصول GBR در دیفکت‌های دور ایمپلنت را به اثبات رساند.
امیدواریم از خواندن بخش دوم مقاله بررسی جایگذاری ایمپلنت بلافاصله پس از کشیدن دندان رضایت داشته باشید.
منبع: برگرفته از مقاله دکتر و همکاران چاپ شده در مجله دانسکده دندانپزشکی مشهد